Samen met mijn kleinzoon vecht ik tegen parkinson

Alle thema's

Alle Nieuws

Alle getuigenissen

Alle tests

Alle video's

Preventie, Welzijn & Gezondheid

Home Parkinson Getuigenissen Samen met mijn kleinzoon vecht ik tegen parkinson

Parkinson

GETUIGENISSEN

Samen met mijn kleinzoon vecht ik tegen parkinson

Frans, 76 jaar

De symptomen van Frans zijn nog heel discreet wanneer hij de diagnose te horen krijgt. Geen reden tot bezorgdheid voor Maarten, zijn 15-jarige kleinzoon. Sindsdien vechten ze dagelijks samen tegen de ziekte van Parkinson.

Ik verwerkte de diagnose van parkinson in mijn eentje

“Toen ik twee jaar geleden te horen kreeg dat ik de ziekte van Parkinson heb, had ik maar heel weinig symptomen. Zo beefde ik niet, wat nochtans een typisch kenmerk is voor de ziekte. Vandaar dat mijn kleinzoon Maarten niet merkte dat er iets scheelde. Eerst bracht ik mijn kinderen op de hoogte. Vervolgens nam ik de tijd om het slechte nieuws te verwerken. Maar zelfs daarna had ik de moed niet om erover te praten met Maarten. Wel met zijn moeder, die tot mijn grote opluchting bereid was om de boodschap door te vertellen.

Uitleg bij de symptomen van parkinson

Maarten is heel introvert. U moet echt de woorden uit zijn mond trekken om te weten hoe het met hem gaat. Nu kwam het mij voor één keer goed uit, want ik had toch weinig zin om met hem over mijn ziekte te spreken. Dan moest ik hem immers de mogelijke symptomen en het ziekteverloop op lange termijn uitleggen. Dat vind ik niet zo bevorderlijk voor een goede grootvader-kleinzoonrelatie. Ik wilde niet dat hij me zag als iemand die in zekere zin veroordeeld is.

De aandacht van mijn kleinzoon

Ik merk hoe dan ook dat mijn kleinzoon beseft dat ik ziek ben. Ook als hij niet tegen mij praat. Op restaurant bijvoorbeeld gaat Maarten steeds naast mij zitten. Als hij ziet dat ik moeite heb om een bepaald gerecht door te geven, helpt hij me. Dat gebeurt spontaan. Zo steunt hij mij enorm. Zeer belangrijk detail: hij helpt me niet tot in het extreme. Wanneer ik bijvoorbeeld de trap neem, dan houdt hij niet altijd mijn arm vast. Hij behandelt me niet als een kind, maar weet perfect te doseren. Dat heeft helemaal geen weerslag op onze goede verstandhouding, en dat is essentieel voor mij.”

Deel en print dit artikel