Parkinson

---

NIEUWS

Gepubliceerd op 02/09/2011 à 15:22

Slikstoornissen bij parkinson

Slikstoornissen komen frequent voor bij de ziekte van Parkinson. De gevolgen zijn mogelijk gevaarlijk. Gelukkig kunnen slikstoornissen behandeld worden met logopedie.

Wat is dysfagie?

Bij dysfagie (of slikstoornissen) heeft de patiënt moeite om vast of vloeibaar voedsel te slikken of moet hij hoesten. Bijna een derde van de parkinsonpatiënten krijgt met dit symptoom te maken (1). Slikstoornissen mogen zeker niet onderschat worden: er zijn grote risico’s aan verbonden, zoals ondervoeding en aspiratiepneumonie. Bij ondervoeding loopt de patiënt een risico op gewichtsverlies, wat een impact kan hebben op zijn algemene gezondheid. Aspiratiepneumonie treedt op als het voedsel in de luchtpijp terechtkomt, in plaats van in de slokdarm.

Wat zijn de oorzaken?

Iemand met parkinson kan om verschillende redenen dysfagie hebben:

• hij vormt niet genoeg speeksel, waardoor hij het eten slecht kauwt en verkeerd inslikt.
• de kauwspieren en de tong verzwakken. De tong kan het voedsel niet meer plat maken, tegen het gehemelte drukken en in de keelholte duwen.
• de halsspieren verzwakken. Hierdoor zakt het eten moeilijker in de slokdarm.
• slechte werking van de verschillende spiergroepen.

Logopedie pakt dysfagie aan

Logopedie helpt de oorzaak te vinden. Soms kan logopedie het probleem (tijdelijk) verhelpen of de evolutie van dysfagie afremmen. De logopedist onderzoekt de slikreflex van de patiënt, de positie van de hals en het hoofd tijdens het eten en zijn eetgewoontes. Door kleine aanpassingen uit te voeren, kan hij zeer goede resultaten halen. Afhankelijk van de evolutie van dysfagie past de patiënt zijn voeding aan. In het begin vermijdt de patiënt moeilijk door te slikken voedsel zoals pindakaas. Vervolgens kan de patiënt overgaan op voorgehakt of -gemengd voedsel. Uiteindelijk kan vloeibaar voedsel met een speciaal poeder worden aangedikt. Zo vermijdt de patiënt dat het voedsel door de luchtpijp ingaat.

Oefen uw spieren

Logopedie heeft ook een preventieve functie. De logopedist concentreert zich meer bepaald op de kauwspieren via gezichtsoefeningen. Als de patiënt daartoe niet meer in staat is, masseert de logopedist zijn gezicht en de binnenkant van de mond. Ook door luid te praten, kan de parkinsonpatiënt deze spieren oefenen.

(1) Walker RW, Dunn JR, Gray WK. Self-reported dysphagia and its correlates within a prevalent population of people with Parkinson's disease.