Diagnose van nierinsufficiëntie: bloedonderzoeken

Creatininegehalte in het bloed

Creatinine is een afbraakproduct van creatine, een bestanddeel van de spieren. Wanneer de nierfunctie vermindert, stijgt het creatininegehalte in het bloed.  De creatinineklaring (ook creatinineclearance genoemd), die de hoeveelheid creatinine die uitgescheiden wordt in de urine met het creatininegehalte in het bloed vergelijkt, wordt vaak gebruikt om de nierfunctie te meten. De normale waarden bedragen bij mannen 97 tot 137 ml/min. en bij vrouwen 88 tot 128 ml/min. Om deze waarden te berekenen, moet de patiënt gedurende 24 uur zijn urine bijhouden. Sinds enige jaren bevat het resulatenblad van de bloedafname echter ook een berekende creatineklaring (MDRD) die rekening houdt met de leeftijd en met het creatinegehalte van de patiënt. Dankzij deze waarde kan onder bepaalde voorwaarden, de echte waarde van de creatineklaring worden bepaald die is gemeten in de 24-uursurine. Vanaf 40 jaar is het belangrijk om de creatinineklaring regelmatig te controleren, gezien het fysiologisch verouderingsproces.

Andere afwijkingen

Bloedonderzoeken kunnen ook bloedarmoede opsporen, want die komt vaak voor bij patiënten met nierinsufficiëntie. Vaak is ook de calcium-fosfaatbalans verstoord; het fosfaatgehalte in het bloed is te hoog en het calciumgehalte te laag, wat kan leiden tot botproblemen. Bij gevorderde nierinsufficiëntie zal de arts ook beducht zijn voor een te hoog kaliumgehalte in het bloed, wat hartritmestoornissen kan veroorzaken. Het vetgehalte in het bloed bepalen, is eveneens essentieel. Bij mensen met gevorderde nierinsufficiëntie zijn de cholesterol- en triglyceridenwaarden vaak verhoogd, terwijl de "goede" cholesterol (HDL-cholesterol) meestal te laag is, waardoor het risico op hart- en vaatziekten stijgt. Bloedonderzoeken moeten ten slotte ook de aanwezigheid opsporen van een eventueel te hoog urinezuurgehalte in het bloed, wat jicht kan veroorzaken.