Parkinson

---

NIEUWS

Gepubliceerd op 23/02/2011 à 23:11

Ziekte van Parkinson: de verschillende stadia

Ondanks de voortdurende therapeutische vooruitgang kan de ziekte van Parkinson nog altijd niet genezen worden. Een kort overzicht van het ziekteverloop.

Een nog niet genezende behandeling

De ziekte van Parkinson wordt gekenmerkt door een geleidelijk verlies van de neuronen die verantwoordelijk zijn voor de productie van dopamine. Vandaag wordt dat verlies nog altijd niet volledig gecompenseerd door inname van geneesmiddelen zoals levodopa of dopamineagonisten. Het ziekteverloop gaat dan ook vaak gepaard met een verergering van de symptomen. Hoe snel dat gebeurt, verschilt van individu tot individu. Toch zijn er sterke redenen tot hoop. Zo zou rasagiline het ziekteverloop vertragen, op voorwaarde dat het vroegtijdig wordt ingenomen⁽¹⁾. Bovendien blijven heel wat patiënten dankzij de huidige behandelingen stabiel in de eerste ziektestadia.

De eerste symptomen

In 1967 stelden Hoehn en Yahr een schaal op met vijf stadia die het algemene verloop typeren van de ziekte van Parkinson⁽²⁾. In het eerste stadium zijn de symptomen unilateraal en omvatten ze minstens één van de twee volgende symptomen:

• beven in rust
• stijfheid van een lidmaat.

Dat heeft doorgaans weinig impact op het dagelijkse en beroepsleven. In het tweede stadium daarentegen worden de symptomen bilateraal, met andere woorden: ze treffen tegelijk beide lichaamshelften. Het gaat onder meer om spraakproblemen, een abnormale houding en loopmoeilijkheden. Werken wordt moeilijker, maar blijft mogelijk.

Autonomieverlies

Sommige patiënten evolueren in de loop van verschillende jaren naar stadium 3. De bilaterale symptomen verergeren, en ontstaan er evenwichtsproblemen, met ernstige gevolgen voor het verplaatsingsvermogen van de patiënt en zijn dagelijks leven. In het vierde stadium is de bradykinesie (vertraagde bewegingen) meer uitgesproken, net als de fluctuaties (omdat de behandeling minder goed werkt). Het vijfde stadium, tegelijk ook het ernstigste, treft patiënten die al jarenlang achteruitgaan en van wie de toestand ondanks hun behandeling niet stabiel wordt.

Een aangepaste behandeling

Er bestaan evenveel evolutieve vormen als er patiënten zijn, wat impliceert dat de behandeling moet worden aangepast aan elke patiënt. Bovendien zijn ondersteunende structuren noodzakelijk om de parkinsonpatiënt te begeleiden. In Vlaanderen biedt de Vlaamse Parkinson Liga alle nodige informatie en hulp (www.parkinsonliga.be). Tot slot is het aan te raden om te blijven bewegen, ongeacht het ziektestadium⁽³⁾.