Dopamine-agonisten

Verschillende werking

Dopamine-agonisten zijn geen dopamine. Toch binden ze zich aan de zenuwcellen van de hersenen alsof ze dopamine zijn. Tegelijk hebben ze langer invloed op de zenuwcellen in de hersenen dan levodopa. Daardoor kan het risico op bepaalde bijwerkingen zoals abnormale, onwillekeurige bewegingen (dyskinesieën) worden verminderd.

In het begin van de ziekte of in combinatie

Er bestaat geen standaardbehandeling voor de ziekte van Parkinson. De arts beslist voor elke patiënt afzonderlijk over de behandeling en de dosissen die worden toegediend. Dopamine-agonisten worden over het algemeen niet in combinatie met andere geneesmiddelen gebruikt, in het begin van de behandeling. Dat gebeurt vooral bij jonge patiënten voor wie de ziekte nog geen grote handicap vormt en aan wie de artsen liever nog geen levodopa geven, om de bijwerkingen te vermijden die daaraan verbonden zijn. Ze kunnen ook in combinatie met levodopa worden voorgeschreven om de doeltreffendheid van de behandeling te verhogen.

Trager en minder doeltreffend

Dopamine-agonisten werken minder snel en minder doeltreffend dan levodopa. Levodopa blijft de hoeksteen in debehandeling van de ziekte van Parkinson.